หนังสร้างจากเรื่องสั้นชื่อเดียวกันของ Stephen King โดนเรื่อง 1408 เล่าถึงนักเขียนเรื่องผี Mike Enslin ที่เปลี่ยนตนเองเป็นนักเขียนเรื่องภูติผี ผู้ซึ่งไม่เคยเชื่อสิ่งใดนอกจากตนเอง พยายามไปทุกที่ที่มีเรื่องเกี่ยวกับภูติผีหรือเรื่องเหนือธรรมชาติ

จนวันหนึ่งเขาได้รับโปสการ์ดใบหนึ่งที่เขียนว่า “อย่าเข้าห้อง 1408″ จากโรงแรม Dolphin และเขาคิดว่ามันคงเป็นการโปรโมตโรงแรมเล่นๆ เขาจึงลองเข้าพักโรงแรมนี้ แต่เมื่อเขาโทรไปก็ได้รับการปฎิเสธ จนกระทั่งเข้าห้องพักสำเสร็จ โดยในห้องนี้มีคนการตายมาแล้วหลายศพทั้งแบบฆ่าตัวตาย และการตายแบบผิดปกติ

หนังไม่ใช่แบบแนวสยองขวัญ แต่ออกไปทางหลอนจิต/กดดันมากกว่า ทำให้คนที่อยากมาดูหนังที่แหวะๆเลือดสาดกองพื้นผีออกมาหลอกหลอนเป็นๆ อาจจะผิดหวังได้ การเล่าเรื่องออกมาได้ดี หนังเล่นกับความทรงจำในอดีตที่หลอกหลอนและไม่อาจลบเลือนกลับไปได้ แม้ในตอนหลังจะมีการหักมุมไปมาแต่ถ้าดูดีๆ ตั้งใจดูจนจบก็จะรู้เรื่องและไม่งง

ส่วนนักแสดงแต่ละคนเล่นได้ดี ตั้งแต่ John Cusack ที่เป็นตัวละครที่เก็บกดและในช่วงหลังแสดงถึงความสับสน เครียด กดดัน กับความทรงจำในอดีตและพยายามที่จะหาทางออกจากห้องให้ได้ กับ Samuel L. Jackson ในบทเจ้าของโรงแรม ที่ถึงแม้จะออกมานิดเดียวแต่ก็ทรงพลังและคุ้มค่า

หนังเล่นกับตัวเลข 13 มากมาย ตั้งแต่เลขห้อง 1408 เมื่อบวกตัวเลขโดดๆแต่ละตัวจะเท่ากับ 13 การตายครั้งแรกในห้องนี้ก็เกิดขึ้นในปี 1912 (1+9+1+2 = 13) โรงแรมตั้งอยู่เลขที่ 2245 (2+2+4+5 = 13) รวมไปถึงห้องที่ตั้งอยู่บนชั้น 13 แต่สับหลอกข้ามไปชั้น 14 เลย (ที่จริงเป็นชั้น 13 แต่เหตุผลด้านความเชื่อตามทางโรงแรมจึงใช้ตัวเลขข้ามไปเป็น 14 เลย)

3/5

ปล. หนังเข้าใจใส่ เพลง We’ve Only Just Begun ของ The Carpenters ที่เหมาะกับช่วงเวลาพอดี เหมือนจะเป็นการเสียดสีหน่อยๆ