12 Angry Men (1957) ลูกขุนหมายเลข 8

หนังอยู่บนพื้นฐานเรื่องง่ายๆว่า เมื่อลูกขุน 12 คน ต้องมาประชุมกันเพื่อพิจารณาคดีของเด็กหนุ่มสลัมคนหนึ่งที่ถูกกล่าวหาว่าฆ่าพ่อของตนเอง โดยมีพยานรู้เห็นด้วย โดยชีวิตของเด็กหนุ่มนั้นขึ้นอยู่ในมือของคนทั้ง 12 คนนี้ ที่จะต้องตัดสินว่า “ผิด” หรือ “ไม่ผิด” โดยเสียงจะต้องเป็นเอกฉันท์ (ในที่นี้คือ 12 ต่อ 0 ) และไม่มีฉากที่จำเลยหรือพยานจะมาพูดหรือหาข้ออ้างใดๆเลยมีแต่การประชุมกันของลูกขุนล้วนๆเท่านั้น โดยแต่ละคนก็อยากให้เรื่องจบๆและก็ดูจากพยานกับรูปคดีผ่านๆก็เห็นๆว่าเด็กผู้ชายคนนี้มี “ความผิด” จริง แต่พอเมื่อให้โหวตออกเสียงครั้งแรกนั้น กลับมี ลูกขุนคนที่ 8 (Henry Fonda) คัดค้านขึ้นมาด้วยความสงสัย และบอกว่า “ไม่ผิด”

หนังเรื่องนี้มีถ่ายกันอยู่ฉากเดียวคือในห้องประชุมของลูกขุนทั้ง 12 คน (แม้ตอนต้นเรื่องกับท้ายเรื่องจะมีในศาลบ้างนิดหน่อย) แต่ด้วยพล็อตเรื่องของ Reginald Rose ที่ออกมาอย่างดี จนไม่น่าเชื่อว่าพล็อตเรื่องหลักๆแค่นี้สามารถทำออกมาเป็นหนังได้ดีโดยการกำกับของ Sidney Lumet ผู้กำกับหนังลึกลับฝีมือดีไม่ว่าจะเป็น Dog Day Afternoon (1975) หรือ Network (1976) (ก่อนจะล้มไม่เป็นท่าใน The Wiz (1978 ) ซึ่งจริงๆมีส่วนมาจากคนเขียนบทนั่นแหละ)่ จนแทบไม่น่าเชื่อว่าเขาเพิ่งเคยกำกับหนังใหญ่ในเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก

เมื่อหนังดำเนินเรื่องต่อไป ลูกขุนคนที่ 8 ก็สามารถยกเหตุผล และปากเสียงของพยานและรูปการณ์คดี ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่ดูผ่านๆ และไม่คิดว่ามันจะสำคัญตรงไหนอย่างไร เพราะแต่ละคนก็คิดว่าตัดสินให้มันจบๆไป โดยไม่คำนึงถึงชีวิตของเด็กชายวัยหนุ่มคนหนึ่งที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายจากการตัดสินของพวกเขา และสามารถชนะเสียงที่เริ่มต้นจาก 11 เสียง ไปให้เหลือ 4, 6 และ 0 ได้ และแม้มีคนถามเขาว่า “คุณโน้มน้าวให้เราเชื่อ แล้วถ้าเด็กหนุ่มฆ่าพ่อจริงล่ะ” เขาก็ตอบว่า “ผมก็ไม่แน่ใจนัก เพียงแต่ดูจากพยาน คำให้การของพยาน และรูปการณ์คดีเท่านั้น เราไม่สามารถตัดสินคนผิดได้เพียงไม่กี่นาทีหรอก” ซึ่งต่อมาแม้จะมีการต่อว่า และพูดอย่างรุนแรงต่อเขา แต่เขาก็ไม่ได้เปลี่ยนความคิดไป กลับใช้โอกาสนี้ทำให้พวกเขาเห็นสิ่งที่พวกเขามีอคติต่อสิ่งต่างๆ ดังนั้นจึงมีคนโกรธ 12 คนครับ ซึ่งแต่ละคนก็เถียงกัน บ้างก็ไม่มีเหตุผล บ้างก็ไม่ให้เกียรติต่อกันและกัน จนเกือบจะทะเลาะใช้กำลังกัน และบางคนก็ไม่สนใจต่อสิ่งต่างๆเกี่ยวกับคดี เพราะคิดว่าน่าเบื่อ แค่บอกว่าผิดหรือไม่ผิดไปก็เท่านั้นเอง

การใช้เหตุผลในหนังนั้นน่าทึ่งมากครับ ซึ่งแม้จะไม่ได้มาจากคำของปากจากพยานและจำเลยจริงๆ แต่ก็มาจากคำพูดของลูกขุนที่พยานพูดมาอีกทีหนึ่ง การสังเกตเรื่องต่างๆ การจำลองสถานการณ์ และความเป็นไปได้ต่างๆ ที่ลูกขุนบางคนไม่ได้สนใจหรือใส่ใจ ก็ยังดีที่มีลูกขุนคนหนึ่งเห็นความสงสัยและค้านเอาไว้ได้ โดยต้องใช้สติและเหตุผลจริงๆ ซึ่งการปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลและไม่ค่อยเคารพความเห็นของผู้อื่น นั้นสำคัญมากๆ ต่อการพิจารณาคดี

อีกประเด็นหนึ่งที่หนังยกขึ้นมาคือ ความเห็นแก่ตัวและอคติส่วนตัวของคนเราครับ การเป็นลูกขุนตัดสินคดีใครนั้นไม่ใช่เรื่องที่ทำให้มันจบๆไป แต่เป็นเรื่องของคดี ความเป็นความตายของใครคนหนึ่ง ซึ่งถ้าสามารถตัดสินชะตาชีวิตของคนๆหนึ่งได้เลยทีเดียว และอคติส่วนตัวก็เป็นเรื่องสำคัญมาก ซึ่งเรื่องนี้หนังก็แสดงออกมาให้เราเห็นถึงตัวลูกขุนคนหนึ่งที่มีอคติส่วนตัวต่อเด็กสลัม การฆ่าพ่อ และเรื่องอื่นๆ ทั้งๆที่จริงๆเขาก็มีลูกเหมือนกัน

ให้ 5/5 ครับ

ปล. ส่วนชื่อไทยของหนังนั้น เอามาจากหนังสือที่แปลงจากบทละครของ Reginald Rose คนเขียนบทของหนังเรื่องนี้เองและถูกแปลอีกทีในหนังสือฉบับแปลไทย

Advertisements
Tagged , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Advertisements
%d bloggers like this: